Whatever

Ήμουν στην Ελλάδα και δεν με χωρούσε ο τόπος.
«Κάτσε βρε παιδί μου, που θα βρεις καλύτερα;» μου λέγαν.
«Ζεν σέλω, ζεν σέλω, ζεν σέεεεεελω!» έλεγα, χτύπαγα και τα πόδια μου κάτω, για έμφαση (όλα αυτά στη τρυφερή ηλικία των 19 Οκτωβρίων).

Σηκώθηκα και ξενιτεύτηκα λοιπόν, στην Αγγλία για 8 συναπτά έτη.

Και βαρέθηκα μετά.
«Δεν τους μπορώ, τους σιχάθηκα, τους ξενέρωτους μαλακόπίτουρες, ΘΑ ΦΥΓΩ!»
«Κάτσε βρε παιδί μου, το σκέφτηκες καλά, που θα βρεις καλύτερα;»
«Ζεν σέλω, ζεν σέλωωω σου λέω , τους κομπλεξικούς που έχω μπλέξει, θα φυγώωωω» τσίριζα και φώναζα (όλα αυτά στην τρυφερή ηλικία των 27 Οκτωβρίων).

Σηκώθηκα και ξενιτεύτηκα ακόμα πιο μακριά λοιπόν, στον Καναδά, για 2μησι χρόνια.

Αλλά μου έλειπε η Αγγλία. Μου έλειπε η Ευρώπη, η κουλτούρα και ο πολιτισμός ανάθεμα με! Μου έλειπε (SHOCK HORROR!) η Αθήνα. Έκανα streaming αγγλικό ραδιόφωνο και κατέβαζα ταινίες της Τζένη Καρέζη.

«Δε τους θέλω, ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΤΟΙ, ακούς τι σου λέω. Είναι ΘΕΟΚΟΝΤΟΙ, και αλλήθωροι, και χωριάταροι, δεν μπορώ θα φύγωωωω!» (στα 30 μου αυτά!).

Σηκώθηκα και έφυγα λοιπόν και γύρισα στην Αγγλία.

Τώρα κάνω streaming καναδέζικο ραδιόφωνο.

Ξαναβαρέθηκα - μετά από 4 μήνες μόνο (δεν έχεις να πεις, οι χρόνοι αντίδρασης μου μειώνονται με εκπληκτικούς ρυθμούς).

Και σκέφτομαι (το ψιθυρίζω στον εαυτό μου σιγά σιγά, μην το ακούσει κανείς, μην το ακούσω ούτε εγώ και τρομάξω) μήπως, λέω τώρα, να γύρναγα στην Ελλάδα;

Ό,τι να’ναι…

Πέντε και φαρμακερό!

Γυναίκα παντρεμένη ίσων...

Γυναίκα καταξιωμένη!

Τέσσερα

Δεν υπάρχει κάτι που να με φοβίζει περισσότερο, που να με τρομοκρατεί πιο πολύ από το να τολμώ να ακολουθώ τα όνειρα μου.

Τρία

Και εκεί που νομίζω πως δεν μπορώ, δεν πάει άλλο, δεν αντέχω, έχω λυγίσει, έχω γονατίσει, έχω σπάσει...

... συνειδητοποιώ πόσο γελοία είμαι.

Δύο

Ο Ιούλης στο Λονδίνο πέρσι τσουρούφλιζε, δεν θυμάμαι καλοκαίρι πιο ζεστό στην Αγγλία. Τα παράθυρα ανοιχτά διάπλατα, εγώ καπνίζω το ένα τσιγάρο πίσω απ’ το άλλο και με δάκρυα στα μάτια διηγούμαι όλη την νοητή μιζέρια των 29 μου χρόνων στη Λένα: Την κούραση μου, τα λάθη μου, την αδυναμία μου, την ανικανότητα μου. Και στο τέλος, καταλήγω πως δεν είμαι δυνατή, πως λάκισα, λύγισα απ'τη ζωή, δεν μπορώ…. Και η Λένα θύμωσε, το βλέπω στο μέτωπο της που σουφρώνει, σκοτεινιάζει όλη της η ύπαρξη, θεριό γίνεται ολάκερο και ξεσπάει και φοβάμαι να την αντικρίσω, σκύβω μόνο το κεφάλι και την ακούω:

«ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΣ να λες δεν είσαι δυνατή; Πως τολμάς ΕΣΥ να λες δεν μπορείς, πως λύγισες; Δεν σου ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ, δεν σου ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙΤΑΙ!...»

Ένα

Στα 25 μου έπαθα κρίση πανικού για πρώτη φορά. Θυμάμαι τον εαυτό μου να κινείται τόσο αργά, λες και ο αέρας ήταν φτιαγμένος από ζελέ. Κάτω απ΄το ντουζ, το νερό ήταν τόσο καυτό και το δέρμα μου κατακόκκινο, αλλά δεν ένιωθα πόνο, κρατούσα τα μάτια σφιχτά κλειστά και επαναλάμβανα συνέχεια δυνατά στο μυαλό μου: «Σε παρακαλώ πάρε ανάσα, ανάσαινε, σε παρακαλώ, ανάσαινε, δεν είναι δύσκολο, πάρε ανάσα, ανάσαινε, ανάσαινε, μπορείς, ανάσαινε, σε παρακαλώ....»

The state of being

Δεν μπορώ να γράψω. Μισές λέξεις, κομμένες προτάσεις, κομπιασμένα λόγια, μουδιασμένο μυαλό. Σκοντάφτω, λες και γυρνάω μεθυσμένη σπίτι βράδυ, τρικλίζω, ψάχνω να βρω τον διακόπτη στο μυαλό μου που θα φέρει το φως. Σίγουρα, είναι τόσο απλό, έτσι δεν είναι; Ένας διακόπτης και όλα θα είναι ξεκάθαρα ξανά, οι σκέψεις, τα θέλω, τα ξέρω, τα απαιτώ, τα επιθυμώ.

Αλλά δεν τον βρίσκω τον αναθεματισμένο τον διακόπτη, πανικοβλημένη ψάχνω, απελπισμένα απλώνω τα χέρια, ψαχουλεύω. Τι να σημαίνει άραγε αυτό; Πάντα μπορούσα να γράφω, τι άλλαξε τώρα, ποιος άλλαξε, δεν μπορεί να άλλαξα εγώ, οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, το ξέρω αυτό, τι να άλλαξε τώρα... Κύκλους φέρνω στο σκοτάδι και στο τέλος τα παρατάω, ακουμπάω τη πλάτη μου στον τοίχο, γλιστράω κάτω, γονατίζω, σκύβω το κεφάλι μου, χώνω τα χέρια μου στα μαλλιά και κουλουριάζομαι στη γωνία.